ธุรกิจราเม็ง

ในประวัติศาสตร์เท่าที่ทราบ ราเม็ง มีที่มาจากประเทศจีนและถูกนำเข้ามาในประเทศญี่ปุ่นโดยชาวจีนอพยพในศตวรรษที่ 19.^[1][2] or early 20th century.^[3][4] คำว่า "ราเม็ง" มาจากภาษาจีน "ลาเมี่ยน" (拉麺)^[5][6] ที่มีความหมายถึง เส้นบะหมี่ที่ใช้มือนวดให้มีความเหนียวนุ่ม ที่ได้รับความนิยมบริโภคไปทั่วเอเชียตะวันออก แต่อาจจะมีที่มาจากคำอื่น ๆ ที่ออกเสียงใกล้กัน เช่น 拉麺 老麺 鹵麺 撈麵. จากบันทึกของพิพิธภัณฑ์ราเม็งแห่งโยโกฮาม่า ราเม็งถูกนำเข้ามาในประเทศญี่ปุ่นในราวปี ค.ศ. 1859 และโทกูงาวะ มิตสึกูนิ ขุนนางใหญ่ในยุคเมจิได้รับประทานราเม็ง.
ราเม็งเริ่มได้รับความนิยมแพร่หลายในญี่ปุ่นเมื่อต้นศตวรรษที่ 20. ในระยะแรก ราเม็งถูกเรียกว่า "ชินาโซบะ" (支那そば) ซึ่งแปลว่า "โซบะเจ๊ก" ("ชินา" เป็นคำเรียกเชิงดูหมิ่นชนชาติจีนในภาษาญี่ปุ่น)^[7] ต่อมาชาวจีนได้เริ่มมีการขายราเม็งตามรถเข็นพร้อมกับขายเกี๊ยวซ่าพร้อมกัน และมีการเป่าชารูเมระเพื่อเรียกลูกค้า ซึ่งในปัจจุบันได้มีการอัดเป็นเทปเปิดแทน

น้ำซุป เป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของการทำราเมง หัวใจหลักของรสชาติในนํ้าซุปราเมงได้มาจากการต้มเครื่องปรุงต่าง ๆ เป็นเวลาหลายชั่วโมง (หรือเป็นวัน) เพื่อที่ดึงรสชาติที่แท้จริงของวัตถุดิบออกมาอย่างเต็มที่ เส้นบะหมี่ เส้นบะหมี่ที่ใช้ทำราเมงหลัก ๆ มีสองประเภทคือ เส้นชิจิเระ (เส้นราเมงแบบหยัก) และแบบตรง ทั้งนี้ความหนาบางจะแตกต่างกันไปตามแต่ละพื้นที่ เส้นราเมงโตเกียวจะบางและหยัก เส้นราเมงของคิวชูมีเอกลักษณ์อยู่ที่เส้นแบบตรง ส่วนเส้นราเมงฮอกไกโดมีความหยักของเส้นระดับปานกลาง เครื่องเคียง เครื่องเคียงหรือของแต่งหน้าราเมงมีความแตกต่างและหลากหลายจะขึ้นอยู่กับตัวนํ้าซุปของราเมงนั้น ๆ ไม่ว่าจะเป็น หมูชาชู (เนื้อหมูย่าง) ไข่ต้มยางมะตูม ต้นหอม หน่อไม้ และลูกชิ้นปลาคะมะโบโกะ ข้าวโพดหวาน อ่านราเม็ง เป็นบะหมี่น้ำของญี่ปุ่น มักจะกินคู่กับ เนื้อหมูชาชู สาหร่าย ลูกชิ้นปลาคะมะโบะโกะ ต้นหอม และบางครั้งจะมีข้าวโหด ซึ่งาเม็งจะมีการปรุงรสแตกต่าวกันตามแต่ละจังหวัดในญี่ปุ่น เช่น ในเกาะคิวชู ต้นกำเนิดของทงคตซึราเม็ง (ราเม็งซุปกระดูกหมู) หรือในเกาะฮอกไกโด ต้นกำเนิดของ มิโซะราเม็ง (ราเม็งเต้าเจี้ยว) ร้านแรกของประเทศญุ่ปุ่นคือร้่าน "ไรไรเคน" ย่านอาซาคุสะ ในกรุ่งโตเกียว เจ้าของร้านซึ่งเป็นชาวญี่ปุ่นแท้ๆ ได้ปรุ่งน้ำซุปราเม็งโดยโชยุ

ราเม็งทั้ง 6 ชนิดได้แก่

1.「醤油ラーメン」     ：Shoyu Ramen：โชยุราเม็ง

2.「味噌ラーメン」     ：Miso Ramen：มิโสะราเม็ง

3.「豚骨ラーメン」     ：Tonkotsu Ramen：ทงคตสึราเม็ง

4.「塩ラーメン」        ：Shio Ramen：ชิโอะราเม็ง

5.「魚介系ラーメン」：Gyokai Kei Ramen：เกียวไค เค ราเม็ง

6.「つけ麺」               ：Tsuke Men：ทซึเคเมง

ธุรกิจราเม็ง

             วัตถุดิบ                    ต้นทุน                    ราคาขาย                    กำไร

               (อุปกรณ์)                      (รายจ่าย)                                                               (รายรับ)

                 

         1  เส้นหมี่ราเม็ง 1 ห่อ               33                              55                                    22

         2  ลูกชิ้นนารูโตะมากิ 1 ห่อ      15                              25                                    10

         3  สาหร่าย 1 ห่อ                        20                              28                                    8

         4  ไข่ต้ม  1 แผง                         10                              15                                    5

         5   ต้นหอม 500 กรัม                  25                              30                                    5

         6  หมูชาชู 10 ขีด                       40                              50                                    10      

         รวม                                              143                                                                   60